Historische impact van de goudvink en zijn rol in onze tuin
Ik zag vanmorgen een goudvink door de tuin huppelen. Een welkome afleiding van mijn hometrainer-marteling, hij bewoog vrolijk rond het ongemaaide gras en keek af en toe naar de perzik- en perenbomen
Ik heb ze altijd al mooi gevonden, maar ik werd eraan herinnerd dat hun opvallende kenmerken – opvallende verenkleed en voorliefde voor fruitbloesems – vaak hun ondergang zijn geweest.
De Victorianen vingen ze en hielden ze in kooien, waar ze probeerden de arme kleine gevangenen te leren liedjes te fluiten; ze waren getalenteerde imitators. Maar dit was klein bier vergeleken met de commerciële fruittelers die ze met honderden vingen en doodden. De impact van goudvinken op fruitgewassen is onduidelijk – ze nemen ongetwijfeld de vroege knoppen. Toch kunnen commerciële fruitbomen tot 50% van hun knoppen verliezen zonder dat de totale oogst wordt beïnvloed (bron Birds Britannica door Markeer Cocker en Richard Misschien).
Dit lijkt intuïtief correct, aangezien fruitbomen zij aan zij met goudvinken zijn geëvolueerd en alle tuinders bekend zijn met het fenomeen van de junival, die optreedt wanneer de boom een percentage van zijn oogst laat vallen om het resterende fruit een betere kans op succes te geven. Onze ervaring heeft zeker geleerd dat vorst de belangrijkste factor is bij het bepalen van het oogstsucces van onze perziken, peren, kersen, appels, bosbessen en aalbessen.
Birds Britannica noemt een voorbeeld van een tuin in Herefordshire waar jaarlijks 200 goudvinken worden afgeschoten, maar uiteindelijk was de populatie goudvinken in het omliggende platteland vrijwel identiek. Al die moeite, al dat lijden en die tragedie voor niets. Het doet me denken aan de vervloekte dassenafschot in het Verenigd Koninkrijk: de misdaad is onbewezen en de straf is ineffectief.
Sommige jaren zien we meer vinken in de tuin dan andere. Dit kan komen doordat hun winterdieet grotendeels uit essen bestaat – dus misschien sterven de essen af (Chalara) heeft hier invloed op? Onze essen lijken veel beter bestand te zijn tegen chalara dan de bomen die we ons herinneren uit het VK, maar ze hebben slechte en betere jaren, waardoor de goudvinken misschien in de magere jaren op het fruit afkomen.
Hoe dan ook, mijn hart werd opgetild door de aanblik van deze dikke, vrolijke vogel die rondparadeerde in ons warrige gazon. Ze zullen altijd een veilige plek hebben bij Le Moulin terwijl we hier zijn. Misschien kan ik ze leren om simpele melodietjes te spelen met mijn penny whistle?
