PLYMOUTH PEER BIJ LE MOULIN DE PENSOL
Het heeft ons 6 jaar gekost om deze boom correct te identificeren. Hij bloeide en droeg overvloedig fruit in ons eerste jaar hier en we maakten voorzichtig gelei, denkende dat het een crab apple was. De gelei was heerlijk met tonen van kaneel en nootmuskaat, hoewel er geen toevoegingen waren. De potten waren gelabeld met "Waarschijnlijk crab apple gelei 2019" en "vrij zeker dat het crab apple gelei 2019 is".
Hoewel we het eten van de gelei overleefden, was het geen crabapple. Wat we hadden was een Plymouth Pear, Pyrus cordata.
De Plymouth Pear is vernoemd naar de plek in het Verenigd Koninkrijk waar hij in de 19e eeuw werd gevonden en is een van de zeldzaamste bomen van Groot-Brittannië. De verspreiding ervan is beperkt tot Plymouth en Truro. Hij heeft een interessant mechanisme om zelfbestuiving te voorkomen, genaamd "zelf-incompatibiliteit", wat waarschijnlijk een van de redenen is dat hij vrij zeldzaam blijft. We hebben hem echter overal op ons land, hoewel Bretagne naar verluidt het bolwerk in Frankrijk is.
Het is ook te vinden in Noordwest-Spanje en Portugal. Het houdt van zonneschijn en inderdaad, bij Le Moulin is het vaak te vinden aan de randen van bossen. Ik zou willen suggereren dat dit nog een reden is waarom het niet van het huidige klimaat in het VK houdt! Het zal interessant zijn om te zien of het zich naar het noorden verspreidt naarmate de klimaatverandering zich ontvouwt.
Bomen die bloemen en daarna vruchten dragen, zijn over het algemeen erg goed voor wilde dieren en onze nieuwe perenvriend is daarop geen uitzondering. De bloemen hebben echter een trucje in petto en ruiken naar rottende scampi of nat tapijt! Heerlijk. Ik heb dit nog niet opgemerkt en kijk ernaar uit om ze volgend jaar voorzichtig te besnuffelen.
The Woodland Trust heeft een aantal interessante feiten over de Plymouth Pear, waaronder dat de enthousiaste tuinier Arthur Watson een Plymouth peer die hij meer dan 20 jaar had verzorgd aan de koningin schonk voor haar diamanten jubileum. Deze groeit nu in een hoek van de paleistuin.
Ik was geïnteresseerd in het tweede deel van de Latijnse naam "cordata", wat hetzelfde is als de kleine bladlinde Tilia cordata. Dus ik heb dit opgezocht en ontdekte dat het "hartvormig" betekent, wat in beide gevallen verwijst naar de bladeren.
Dus daar zijn we dan – de natuur van Le Moulin is het geschenk dat blijft geven, en we voelen ons zeer bevoorrecht om deze interessante soort op ons land te hebben. Ik ga dit jaar nog een poging wagen om jam te maken, maar zal het deze keer met wat meer vertrouwen en nauwkeurigheid labelen!
