Ik maak veel toiletten schoon en maak veel bedden op. Zoveel zelfs, dat ik het gewoon op de automatische piloot doe, waardoor ik veel tijd overhoud voor mijn eigen gedachten. Niemand wil met mijn gedachten achterblijven, zelfs ik niet, dus ik sluit mezelf aan op BBC Sounds of Spotify en probeer mezelf te vermaken of te verbeteren. Ik zocht naar meer "natuurspullen" en kwam "The Rewild Podcast" van James Shooter tegen. James gaat alle geweldige rewilding-sites van Europa bezoeken. Europa heeft blijkbaar meer wolven en beren dan Noord-Amerika ……. Ik weet het, het is verbijsterend! Wat Amerika heeft, is marketing en de uitsluiting van mensen van hun bekendste parken zoals Yellowstone en Yosemite, dus het voelt op de een of andere manier meer als een "wildernis". Ik luisterde gretig naar elke aflevering en bleef me verbazen over wat er op landschapsniveau op het Europese continent gebeurde. James bezocht het 3500 hectare (1417 Ha) grote rewilding-project op het landgoed Knepp in West Sussex, VK. Knepp is een landgoed met een kasteel in het midden, en was smaak van de maand in alle Britse natuurbeschermingspers. Ik had er natuurlijk wel van gehoord, maar op de een of andere manier had ik de connectie met wat we hier probeerden te bereiken, nog niet helemaal begrepen.
Wie Le Moulin de Pensol kent, weet dat we onze rijke biodiversiteit koesteren. Wie ons goed kent, weet ook dat covid onze nieuwe toeristische onderneming tot het punt van breken heeft uitgerekt, omdat we al onze spaargelden erin hebben gestoken om het hoofd boven water te houden. Het is somber geweest.
In 2022 had ik werk gevonden als arbeider om broodnodige extra fondsen binnen te halen, maar in het voorjaar van 2023 kon ik hiermee stoppen en me concentreren op ons eigen bedrijf. Ik had gelezen dat het aantal bezoekers aan Frankrijk nog steeds 20 miljoen lager lag dan de aantallen van vóór COVID 2019 en dit jaar moesten we rondkomen. Ik ben blij te kunnen zeggen dat het ons beste jaar ooit is geweest en dat we het misschien wel redden tot volgend voorjaar en het volgende seizoen. Dus toen het laatste toilet van het seizoen was geschrobd en schoongemaakt tot het glansde, kon ik vooruitkijken naar herfstwerk dat hier zou zijn, en niet bij iemand anders.
In de zomer hadden we een toestroom van mensen die in 2019 hadden gereageerd op onze advertenties in het tijdschrift British Butterfly Conservation – ja, drie jaar nadat ze voor het eerst hadden geboekt! Ik nam geïnteresseerden mee op rondleidingen door de plek en de wilde dieren lieten me nooit in de steek. Van vleermuizen in de grot, een gast die 47 soorten vlinders op ons land zag tijdens zijn verblijf van 10 dagen in juni, tot "oh kijk, kleine bonte specht, de wilde dieren zitten vlak bij onze gîte!" Overigens omvatten onze spechtensoorten nu kleine, middelgrote en grote bonte, groene en zwarte spechten. Een vol huis! Maar ik merkte daarentegen de angstaanjagende snelheid waarmee bramen alles opaten en de rijen bosbessen allemaal werden overschaduwd door jonge bomen die ernaast omhoogschoten. Ik kon het me bijna niet veroorloven om in de herfst weer aan het bouwen te gaan, anders zouden we worden overspoeld door de kolonisten van de natuur en zou de natuurlijke hoofdstad van Le Moulin eronder lijden.
We hebben 8 hectare, wat in oude termen bijna 20 acres is. Het riviertje Bandiat stroomt erdoorheen. We zitten in een riftvallei (een dokter in geologie vertelde me), en het is een mix van ontgroeide kastanjebossen met douglas sparren, droge, dunne zandige weidegrond, voormalige bouwland, een verwaarloosde fruitboerderij en een laag, moerassig moeras. Het heeft een enorme diversiteit voor zo'n klein gebied. De last van de verantwoordelijkheid die ik op mijn schouders voelde om te voorkomen dat dit juweeltje een braamstruikenhoop werd, was enorm. We worden omringd door een braamstruikenrommel en dus hebben we al genoeg in het gebied. Veel van het behoud draait om het behouden van dingen zoals ze zijn, omdat je het je vaak niet kunt veroorloven om het laatste restje van die specifieke habitat op die specifieke locatie te verliezen, maar naar mijn mening was alleen het behouden van de status quo niet goed genoeg. De wereld is daar al te ver voor gegaan, aangezien reservaten kleine gefragmenteerde eilanden zijn geworden, waardoor hun wilde populaties gefragmenteerd, kwetsbaar en genetisch verwaarloosd zijn.
Maar goed, terug naar het schoonmaken van toiletten en inspirerende re-wilding podcasts. We kopen het hele jaar door hooi voor onze vier ezels, twee paarden en een muilezel. Dit heeft sommige van onze paardenvrienden geschokt, maar er zijn twee hele goede redenen waarom we het doen. Ten eerste helpt het om hoefbevangenheid te voorkomen - een ontstekingsziekte van de membranen tussen de hoefwand en het tere vleesachtige deel daarbinnen, veroorzaakt door het eten van kort, zoet gras. Deze vreselijke aandoening kan ze bijna onbeweeglijk maken door de pijn en kan dodelijk zijn. Ten tweede verlicht het de graasdruk op ons land, omdat ze allemaal naar "bed" gaan in het voormalige akkerland, dat in modderige winters onder hun hoeven wordt opgeofferd om slijtage elders te voorkomen.
Ik was begonnen met het opruimen van een massa braamstruiken en bremstruiken om wat van de oude bloemenrijke weide terug te winnen die ons zoveel vlinders had gebracht. Maar wacht, schrik! De podcast leerde me dat Knepp helemaal draait om "struikgewas". Struikgewas is het soort omgeving waarvan mijn generatie is opgegroeid met het idee dat het "woestenij" was. Zowel Heidi als ik waren in onze jeugd met de BTCV aan het scrubben geweest om kostbare habitats te "redden". "Struikgewas" is noch een prachtig bos noch een zuivere weide, maar de overgang van het laatste naar het eerste. Het is een mengelmoes van doornige struiken, dierensporen, open plekken en kale stukken grond terwijl de strijd woedt tussen groeiende planten en etende planteneters. Het is een enorm diverse habitat die een even grote biodiversiteit ondersteunt. Moderne landbouwomgevingen zien er niet meer zo uit. Een monocultuur van maïs kan vlak naast de rand van een bos staan zonder enige overgangslandschappen, maar archeologie heeft onthuld dat minstens een derde van een oud gematigd Europees landschap zou hebben bestaan in deze "overgangsstaat" tussen niet-beboste en volledig beboste landschappen, zoiets als "wood meadow". Er is zelfs een oud Engels gezegde dat luidt: "doorn is de moeder van eiken", wat mooi aansluit bij de uitdrukking "bomen groeien niet in bossen". In essentie betekent het dat bomen het beste groeien in een struikgewas van doornige struiken die hen beschermen tegen de aandacht van grazende dieren. Struiken groeien het beste in beschermende bramen die het beste groeien in zonlicht en niet in bossen.
Het was allemaal zo logisch dat ik toen naar Isabella Trees boek "Wilding" luisterde, het in een paar dagen verslond en wankelde van de genialiteit en eenvoud ervan, en hoe het allemaal volkomen logisch was. Kortom, ze laten de natuur de richting van de ontwikkeling van het leefgebied bepalen en gebruiken proxies op hun oude akkerbouwbedrijf om zo nauwkeurig mogelijk de verscheidenheid aan sleuteldieren na te bootsen die er in prehistorische termen zouden zijn geweest. Dus omheinden ze hun hele gebied, plaatsten ze veeroosters over de wegen, voetpaden en ruiterpaden en introduceerden ze voorzichtig oude Engelse longhornrunderen voor bizons, damherten en edelherten voor elanden en edelherten en Tamworth-varkens voor wilde zwijnen. Voor bevers gebruikten ze... bevers en twee jaar werk met een graafmachine om de loop van de rivier de Adur te dekanaliseren.
Ik was vastgelopen in de oude gewoonte van "moet de slijkstruik kappen om het veen te behouden" nu kom ik erachter dat ik, samen met vele anderen, de houding "slijk is slecht" heb geërfd die voortkomt uit het graven-voor-de-overwinning-mantra toen struikgewas werd gezien als niet-productief en niet goed voor veel. In feite is de slijkstruik of geitenwilg (Salix caprea) is eigenlijk een ster van bio-overvloed. Het staat op de derde plaats, achter de tweede plaats eik en de eerste plaats berk voor het aantal soorten motten dat het in het VK ondersteunt. Het is ook de voedselplant voor de rupsen van een van onze stersoorten, de paarse keizersvlinder.
Dus, gewapend met deze opwindende nieuwe berg informatie, wat moet ik nu doen? Ik kan niet dezelfde proxies gebruiken als het Knepp rewilding project, omdat sommige van onze hekken zo onbestaand zijn dat ik stroken braamstruiken moet laten staan om de paarden binnen te houden. We hebben wat wilde zwijnen in het gebied, maar pas dit jaar is er bewijs van hun worteling gevonden op Humpy Hill en zelfs op slechts 5 meter van de gîtes! De chasse (jacht) doet efficiënt werk om hun aantallen ongelooflijk laag te houden. We hebben reeën en edelherten in het gebied, maar ook die worden elk jaar grondig opgejaagd en geschoten. We hebben geen oerossen (het nu uitgestorven inheemse wilde vee dat door Europa zwierf totdat het laatste in de 17e eeuw werd geschoten), hoewel ik de poort af en toe zou kunnen openen om het Limousine-rundvee van de buren binnen te laten, denk ik, mits ze niet zijn overgoten met het antiparasitaire medicijn Ivermectine.
Dus wat ga ik doen? Wacht maar op deel twee, drie of vier van deze blog, want ik zie dit nu als een proces dat lang kan duren. We hebben te maken met klimaatverandering en migraties van soorten, maar iedereen is welkom om ideeën voor te stellen terwijl we op pad gaan om een bio-overvloed te creëren bij de Moulin de Pensol.
