De Kleinbladige Lindeboom
In het Verenigd Koninkrijk wordt de kleinbladige linde geassocieerd met oerbossen. Het is dan ook niet verrassend dat deze boom steeds zeldzamer wordt. Toch verdient hij meer aanplant en aanmoediging.
Het werd in de 17e en 18e eeuw gebruikt als laanbeplanting, met name in het Berlijnse Unter den Linden, maar het heeft weinig van de kwaliteiten van de zwarte sprinkhaan eerder genoemd. Het hout is wit en zacht en dus nutteloos, behalve om te snijden. De boom werpt een zware schaduw – erg handig hier, omdat we er vaak onder barbecueën, uit de hitte van de zon.
Maar net als de Zwarte Locust heeft het een verbluffende, zwaar geurende bloesem, wat betekent dat de hele boom zoemt van de bijen en onze vallei vult met zijn parfum. Van de getrokken bloemen worden rustgevende theeën gemaakt en het biedt voedsel voor de rupsen van de Lindepijlstaart (natuurlijk) en verschillende anderen en is een goede voedselplant voor bladluizen – die op hun beurt voedsel bieden aan anderen en zo gaat het maar door….
Het is de nationale boom van de Tsjechische en Slowaakse Republiek en in Slovenië vindt een jaarlijkse bijeenkomst van politici plaats onder de Najevnik Lindenboom die ongeveer 700 jaar oud is en de dikste boom in Slovenië.
In tegenstelling tot de zachte aard van het hout, wordt het in het Noorse verhaal van Beowulf wel genoemd als een boom waarvan schilden worden gemaakt, maar misschien heeft dat te maken met zijn associatie als een heilige boom en dus doordrenkt met beschermende krachten en mogelijk levert een langzamer groeiende Scandinavische boom een hardere houtsoort op.
Onze bladlinde groeit bij het huis. Het was gewoon, weet je, daar toen we er voor het eerst kwamen wonen en we schonken er weinig aandacht aan totdat het bloeide. Toen werd het een zoemende, zoemende toren van nectar en stuifmeel. Toen je eronder stond, dreunde het alsof het op het punt stond op te stijgen. En de geur was prachtig. We gaan er nu met meer respect mee om. Deze foto is van onderaf genomen - de enige draaglijke plek om in de brandende middagzon te staan, uitkijkend op ons nieuwe "evenementengebied" waar we bruiloften en feesten hopen te houden.
